Іс-шаралар агенттігінің қызметкері, «Шай, кофе, сөйлесейік» подкастының авторы және екі баланың анасы Бота кеңседен тыс жұмыс кезінде өзін-өзі ұстаудың қиындықтары туралы былай дейді:
«Студент кезімде фриланста бақ сынап көрдім. Сол кездері бірнеше баспаларда жұмыс істеп мақала жаздым – бұл журналистер үшін қалыпты тәжірибе. Журналистің бір ғана жобада жұмыс істеуі сирек кездесетін жағдай. Мұны фриланс дей алмаймыз, қосымша табыс деп айту дұрысырақ шығар. Мұндай жұмыспен бос уақытта, кешке, түнде немесе демалыс күндері айналысасыз. Бірақ мұнда кеңседен тыс жұмыс істеу принципі де бар.
Англияда магистратураны бітіргеннен кейін Қазақстанның ірі корпорацияларында қызмет еттім. Бірнеше жұмыс орнын ауыстырдым және Самұрық-Қазынада жұмыс істедім. Ұлттық компанияларда жұмыс істеген кезде қазақстандық контексті түсіну маңызды екенін атап өткен жөн. Атап айтқанда – «кім–кімдікі–кімнен» тақырыбындағы дау-дамайға кезігесіз. Жоғары лауазымда қызмет етсеңіз, мысалы, департамент директоры болсаңыз, сізге қатты қолдау қажет. Бұлай жүргенше жұмыстан шығып, психологиялық комфортты сақтағаным дұрыс деп есептеген талай жағымсыз оқиғамен бетпе-бет кезіктім. Мен бұл жүйеден ешқандай жетістік, қызығушылық немесе қанағаттану сезімін көрмедім.
Сол кезде болашақ күйеуіммен тұрақты қарым-қатынас орнатқан едім. Үндістанға бір, бір жарым айға барғымыз келді. Міне, сол кезде фриланс туралы ойлана бастадым. Клиенттер де табыла кетті, танымал бола түстім, қызметім де сұранысқа ие болды.
Үндістанда жүріп кеңседен тыс жұмыс істеу оңай емесін түсіндім. Тамылжыған күн мен жайбарақат атмосфераға қарамастан, күйеуім Бен тиімді жұмыс істей алатынын байқадым. Ал мен ондай емеспін. Кеңседен тыс тәртіпке көндіруге байланысты қиындықтарға тап болдым. Мүмкін маған нақты жұмыс орны керек шығар? Бұл да бір сылтау еді.
Тапсырыс берушілер көп болды, жобаларға да жеткілікті түрде шақырды. Бірақ мен құрылымды сезіне алмадым, үстімнен бастық қарап тұрған жоқ, қарамағымда да ешкім байқалмады. Жағдайды тұтас елестете алмай, жұмысымның кейбір бөліктерін ғана көрдім