Бүгінде буллинг жасөспірімдер арасында кеңінен таралып отыр. Өкінішке орай, елімізде әрбір бесінші оқушы буллингке ұшырайды. Арнайы сауалнама нәтижесінде 11-15 жасқа дейінгі оқушылардың 17%-ы қатарластарынан қысым көргені, ал 20%-ы буллинг жасауға қатысқаны туралы белгілі болды. Мұндай жағдай көбінесе қала мектептерінде және ұл балалар арасында орын алады екен.
Мен мектеп қабырғасында буллингті басынан кешкен адамдармен тілдестім. Кейіпкерлеріміздің әңгімелерін сіздерге де оқуға ұсынамын.
Бірақ 7-8 сынып оқып жүрген кезімде буллингке ұшырадым. Сол уақытта біздің сыныпқа басқа жақтан жаңадан ұл бала ауысып келді. Уақыт өте келе ол мені ұнатып қалды. Бәлкім, бұл жай ғана балалық сезім шығар деп ойладым мен. Оның маған білдірген көңілін қайтарып тастадым. Кейін оның тарапынан маған қысым көрсетіле бастады. Ол өзінің жанына басқа да ұлдарды жинай бастады. Барлығы бірігіп менің мазамды алуды әдетке айналдырды. Мысалы, мен сабақ үстінде жауап беріп жатқан кезде кедергі жасайтын, «оқымысты» деп мазақтайтын. Отыратын орындығымды артымнан итеріп, заттарымды әр жаққа тығатын. Ең сорақы әрекеттерінің бірі – менің сөмкеме өздерінің түкіріктерін шашатын. Гардеробта ілулі тұратын сырт киімімді де былғап кететін. Менімен 1-2 жыл уақыт ешкім дұрыс араласпады. Бірақ мен оңай берілген жоқпын. Маған зәбір көрсеткен кезде мен де оларға жауап қайтаруға тырысатынмын.
Есейе келе менде ешқандай өкпе-реніш қалған жоқ. Тек сол балаға ғана жаным ашиды. Дәл сол сәтте оның отбасылық жағдайының қиын болғанын артынан ғана білдім. Менің де ата-анам менімен болған буллингке аса назар аударған жоқ. Барлық жайттан кейін 9-сыныптан соң колледжге оқуға түсіп кеттім.
Менің ойымша, буллингке сыртқы келбеті, әлеуметтік жағдайы, тәртібі басқалардан өзгеше балалар ұшырайды. Буллингке тап болған жағдайда бірден ата-анаға хабарлау керек. Жағдай күрделеніп бара жатса, баланы басқа мектепке ауыстыруға болады. Сонымен қатар мектеп психологіне де жүгіну керек. Біздегі психологтар осы мәселемен жан-жақты айналысуын қалаймын. Оқушылар арасындағы қатігез қарым-қатынастың пайда болуына олардың отбасындағы жағдай да әсер етеді. Буллинг көрсететін балаларға ерекше назар аудару керек, психологиялық көмек көрсету керек деп санаймын.
Болашақта балаларым болған кезде мен де оларды осындай оқиғалардан құтқара аламын ба, дұрыс кеңес бере аламын ба деп көп ойланамын. Қалай болса да, балалық шағымдағы буллинг менің алдағы өміріме де үлкен әсер етті».
