12 ақпан 2025
Біздің сұрағымызға келген жауаптарды үш топқа бөліп қарастыруға болады.
Бірінші топ – бұрын сондай жайтты көргенде араша түсуге, көмектесуге тырысқан, бірақ онысын адамдар түсінбей, келер жолы араласпаймын деп шешкендер. Мәселен, мынадай жауаптар болды: «Бір жолы осындай оқиғаға араласқаным бар. Еркекке «Кет ары! Полиция!» деп айқайладым. Әлгі еркек абдырап қалып, ары кетті. Қыз орнынан тұрғанымен, менімен барғысы келмеді. Еркек қайта келіп, мені оны ұрған жоқпын деп, ананы-мынаны айтты. Күйеуі екен».
Екінші топ – өзінің жәрдеміне әлдекім расымен мұқтаж екеніне көз жеткізіп барып қана көмек қолын созатын адамдар. Олар «Қасына барып, көмек керек пе деп сұрар едім», «Әйел көмек керек десе ғана араласар едім», «Әйел зардап шегіп жатқанын көрсем, полиция шақырар едім», «Менің көмегіме мұқтаж отбасым, жақын адамдарым онсыз да бар. Ал жанжалдан кейін ерінің үстінен тіпті арыз да жазбай, қол ұстасып кете баратын әйел үшін басыңды қатерге тігудің мәні жоқ сияқты» деген мазмұнда жауап берді.
Сауалнамамызға қатысқан әр адамның пікіріне құрметпен қарап, позициясын қабылдаймыз. Өз қауіпсіздігіңізді ойлағаныңыз да, оқиға сіз ойлағандай жалғаспағанда сеніміңіз құрығаны да — маңызды нәрсе. Оның үстіне, зорлыққа куә болған адам онсыз да процесс қатысушысына айналып, өзі де психологиялық жарақат алу қаупіне ұшырайды (бұл туралы мақаланың аяғында психолог әрі гендер бойынша сарапшы Тынычтыкбек Бакытов толығырақ айтып береді). Бірақ біз бұл материалда үшінші топқа кіретін адамдардың хикаясын толығырақ беруді жөн деп таптық. Бұл адамдар зәбір көрген адамды елеусіз қалдырмай, көмек қолын созған, араша түскен. Әрбірі айналаңа деген үмітті маздатады.
