Ішімнен былай деп ойладым: дәрі ішсем, мені құтқарып қала алады, уланып қиналып жатқанымда ақылдарын естіп жататын жәйім жоқ. Бұдан жаман еш нәрсе жоқ. Ал тамырымды кессем, бәрі белгісіз: тірі қаласың ба, жоқ па, тамырыма дәл түсе алар ма екенмін, жоқ па, өйткені кескен кезде сен еш ауырсынуды сезінбейсің. Тіпті ештеңе сезбейсіз. Тұла бойың ғана еріп, балқығандай болады. Демің тарылғанмен, денеңнің ауырсынғанын еш сезбейсің. Барлық сезімдерің ішіңде, кеуде жақта шоғырланады.
Бұл мезетте мен өзім туралы ойлаған жоқпын. Мен басқа адамдар не дейді екен деп ойладым, және ата-аналарым туралы ойладым. Оларды көп уақыттан бері көрмесем де, олар бұны қалай көтерер екен деп ойладым. Қайғырар ма екен, қайғырса, қанша уақыт қайғырады екен? Жоқ, мен өзім үшін еш қорықпадым. Мен жанұям мен тәтем үшін қорықтым. Жүрегі ұстап қала ма екен деп қорықтым, мамам қайғы мен құсадан көз жұма ма екен деп қорықтым. Дәл қазір не болып жатқаны мен үшін маңызды емес болатын, содан кейін не болатыны мазалап, қорқытатын.
Мен еш ауырсынуды сезбедім, өзімді кестім де, кесіп жатып жыладым. Содан соң төсекке жатып ұйықтап кетіппін. Таңертең тұрғанымда, тұла бойым отқа күйгендей қатты ауырсындым, денемнің бәрі тілім-тілім. Тек қолдарым ғана емес, белім, бөкселерім. Ал тәтем болса ше... Тәтем болса, мән де берген жоқ. Мен жараларымды көзден тасаладым деп те айта алмаймын. Әлі есімде, таңертең душқа кірдім де, ауырсынғаннан, өкпе мен реніштен ағыл-тегіл жыладым. Ал жасым тиылған соң, жанымда бірдеңе өшкендей болып, бөлмеден түк болмағандай шықтым.