Өзін жапанда қалған жалғыз адам болып сезінетін жасөспірімнің басына қандай ойлар келеді? Жақын адамдары түсіністік танытпаса, еш елемесе, көңіл бөлмесе, бұл қандай салдарға әкеліп соғуы мүмкін? Manshuq оқырманы бізбен #көңілбөліңіз: маған көмек керек! арнайы жобасының аясында өзінің әңгімесімен бөлісті. Ол жасөспірім кезінде өзіне-өзі екі рет қол жұмсап, өмірін қимақшы болған.
Мектепте оқып жүргенімде мені сыныпта жиі күлкі қылып, келемеждейтін. Неліктен? Сыныптағы ең кенжесі мен болатынмын (мектепке бес жасымнан бардым), әрі көзілдірік тағатынмын, оның үстіне жасым кішкентай болса да, денем толықша болатын. Өз сыныптастарыммен қарым-қатынастарым нашар болатын. Ол аз болғандай, құрбыларым деп санап жүрген қыздармен келіспеушіліктер туа бастады. Жастайымнан менің қиыншылықтарым - тек менің ғана қиыншылықтарым деген ұстаныммен өстім. Басқалардың онда еш шаруасы жоқ. Тіпті ата-аналарымның да.
Өзіме-өзім қол жұмсау жайлы ең алғаш жетінші сыныпта оқып жүргенімде ойлана бастадым. Мен ол кездері тәтеммен тұратынмын, әке-шешеммен сирек көрісетінбіз. Мен екінші сыныпта оқып жүргенімде, анам егіз туып, мен Астанада тұратын тәтеме көшіп кетуіме тура келді. Бір күні мектептен келгенімде, тәтем еш себепсіз ұрсып қоя берді. Тәтем мен үшін ең жақын адам болатын. Оның сөздері маған өте ауыр тиді. Дәл осы мезетте соңғы шешім қабылдадым. Маған сол кезде керегі тек бір болмашы нәрсе болатын – мені біреу елеп, көңіл бөліп, бар-жоғымды керек қылса. Тек бойжеткен қыз бала ғана ретінде емес, туған қызындай мейірленіп қараса екен деп тілейтінмін. Мені мақтан тұтып, жанұяда әңгіме құрып отырғанымызда мен туралы да сөз қозғаса екен деп армандайтынмын. Білесіз ғой, «анау қыз сондай, мынау қыз осындай..», «ал пәленшенің қызы сөйтіпті..», «құрбымның жиені болса..» деген сияқты әңгімелер ғана. Ал мен туралы сөз қозғалғанда, жақындарым мені тек жазғырып, жамандап, не кінәлап қана сөйлейтін: «сен бұны дұрыс істемейсің, аналарға қарашы, мыналарға қарашы...» Мені әрдайым біреулермен салыстыратын. Салыстырған сайын демім тарылып, бұндай әңгімелерді сабырлықпен қабылдауға не шыдамым, не күшім қалмады. Өйткені бала болғандықтан, мен ішімді кернеп, демімді булықтырып бара жатқан ашудан қалай босанатынымды білмейтінмін. Сол сезімдер мені билеп әкететін. Алдымен долданып ашуланатынмын. Одан соң амалсыздан бұл ашу мен агрессия көз жасына айналатын, ал содан кейін енжарлыққа бой алдыратынмын – мен үшін барлық нәрсе маңызын жоғалтқандай болатын.
Сондықтан, мен енді бұлай өмір сүргім келмейді деп шештім. Мен бұрын да өзіме-өзім қол жұмсау туралы ойлайтынмын, бірақ сол күні мен мектептеп келдім де, ең дұрысы - бәрін тоқтату керек деп шештім. Мен күре тамырымды кесуге бел будым. Өмірді үзудің ең тез жолы сол деп ойлайтынмын.
